Wednesday, December 31, 2014

Dance more... and welcome 2015!



Ήρθε η ώρα να αφιερώσω λίγα λεπτά για να θυμηθώ τη χρονιά που πέρασα και να καταγράψω τις ομορφότερες στιγμές της. Το έχω κάνει ήδη δύο-τρείς φορές και σκέφτομαι πως μετά από χρόνια αυτό το blog θα μου υπενθυμίζει πράγματα, καταστάσεις και συναισθήματα που ίσως και να έχω ξεχάσει.

Το 2014 για εμένα ήταν μάθημα ζωής και μάλλον η χρονιά που επένδυσα στον εαυτό μου περισσότερο από ποτέ. Πήρα ρίσκο και μου βγήκε σε καλό. Άφησα την χώρα μου για πρώτη φορά και τέλος πάντων.. μεγάλωσα και εξελίχθηκα. Η χρονιά μου άρχισε δουλεύοντας στην Κατεχάκη και τελειώνει μαθαίνοντας στην Αγγλία. 

Έντονες στιγμές μου έρχονται στο μυαλό και μάλλον φταίει το ότι το καλοκαίρι μου ήταν μεγάλο.

Δεν έχω αποφασίσει ακόμα καθαρά πιο θα είναι το resolution μου αλλά έχω σκεφτεί κάποια πράγματα...

..Να συγχωρώ πιο εύκολα. Να παίρνω τα πράγματα πιο χαλαρά. Να μην πω ποτέ ότι κάτι δεν γίνεται. Να χορεύω περισσότερο. Να λέω σε όλα ναι! 

Αγαπημένο 2014 σε αποχαιρετώ με τις αγαπημένες μου φωτογραφίες που πάγωσαν κάποιες από τις πιο έντονες στιγμές...



















Tuesday, October 7, 2014

I EnJoy






Κάθομαι στο γραφείο που αγόρασα απο το Ikea. Έχω οργανώσει τα paper που πρέπει να διαβάσω για αύριο και μόλις θυμήθηκα ότι το πρωί έχουμε την φωτογάφηση για το επαγγελματικό μας προφίλ ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων.

Έφτιαξα έναν καφέ, τον τρίτο για σήμερα νομίζω, και χαζεύω λίγο στον υπολογιστή καθώς τσιμπάω ένα κομμάτι από το red velvet cake δίπλα μου. Βάζω να ακούσω ένα αγαπημένο τραγούδι που είχα νοσταλγήσει και παραλίγο να δακρύσω.

Νιώθω σαν να είμαι σχεδόν εκεί που είναι το πεπρωμένο μου, αν πιστεύει κανείς σε αυτό. Μία και μισή σχεδόν εβδομάδα από τότε που πρωτογνώρισα 70 ολοκαίνουρια πρόσωπα από όλον τον πλανήτη.

Ευχαριστιέμαι να χαιρετάω κόσμο κάθε πρωί, με ένα πλατύ χαμόγελο. Κι ας γυρνάω κομμάτια κάθε μέρα στο σπίτι. Είναι μάλλον αυτού του είδους η κούραση που λες στον εαυτό σου "είναι για καλό".

Τσεκάρω τον εαυτό μου και συνειδητοποιώ πως έχω πολλά αποθέματα ενέργειας και πάθους μέσα μου να προσπαθήσω για το καλύτερο.

Ευχαριστιέμαι σχεδόν όταν κλείνουν τα μάτια μου προσπαθώντας να διαβάσω εκείνες τις τελευταίες σελίδες που μου έμειναν, πριν πάω για ύπνο.

......

Διαβάζω μία στιγμή αυτά που μόλις έχω γράψει και μία λέξη φαίνεται πως επαναλαμβάνω μόνο... "Ευχαριστιέμαι".. Καθόλου τυχαίο βέβαια. Είναι αυτό ακριβώς που κάνω.

Ευχαριστιέμαι την κάθε στιγμή της κάθε ημέρας, όχι σαν να είναι η τελευταία, αλλά σαν να είναι η πιο δυνατή, η πιο γεμάτη.

Γιατι αν δεν συνειδητοποιήσεις πόσο σημαντικές και μοναδικές είναι οι στιγμές που ζεις τώρα, σήμερα και λες "και αύριο μέρα είναι" ή "η πρώτη ή η τελευταία φορά είναι που θα έχω την ευκαιρία να το κάνω", μπορεί στην πραγματικότητα να περάσει αυτή η τελευταία φορά που είχες την ευκαιρία να το ζήσεις και να μην συνειδητοποίησες την αξία της.


Tuesday, August 26, 2014

Will you remember



Θα θυμάσαι εκείνα τα βράδια που κοιτούσαμε τους γαλαξίες και μετρούσαμε τα αστέρια; Τα παιχνίδια στην θάλασσα και τα γέλια;

Θα θυμάσαι πόσο ευτυχισμένοι νιώσαμε; Την ευτυχία εκείνη την απλή που σύραμε από την παιδική μας ηλικία...Τα χαμόγελα τα αληθινά και τα γέλια που εκφράζονται με δάκρυα και κομμένη την ανάσα...

Θα θυμάσαι πως ζήσαμε κάθε στιγμή αδιαφορώντας για τα πάντα; Ότι νιώσαμε την μοναδικότητα του παραδείσου και τα μάτια μας δάκριζαν μπροστά στο δέος της απλότητας;

Θα θυμάσαι άραγες πως είχαμε τα πάντα χωρίς να μας ανήκει τίποτα; Πως το ξυπνητήρι μας ήταν το γλυκό φιλί του ήλιου, το κρεβάτι μας τα δροσερά βότσαλα και πόσο όμορφα μάς τραγουδούσαν τα κύματα "καληνύχτα";


Να το θυμάσαι.. 

Tuesday, June 17, 2014

Somewhere over the rainbow



Στο αεροπλάνο για την επιστροφή στην μαμα πατρίδα, συνειδητοποιώ πόσο πολυ και γιατι ήθελα να τα παρατήσω όλα και να φύγω στο άγνωστο. Δυο μήνες και κατι σε ενα μέρος καταπράσινο πέρασα, κάνοντας σχεδόν το απόλυτο τίποτα και απολαμβάνοντας το κάθε δευτερόλεπτο μέχρι το μεδουλι.

Τους Άγγλους δεν τους είχα συμπαθησει, απο τότε που πήγα ανάποδα σε κατι σκάλες του μετρό στο Λονδίνο και μια γιαγιά με στόλισε με τα εκλεπτυσμένα οξφορδικα αγγλικά της. Τωρα όμως τα πράγματα ήταν λίγο αλλιώς, ίσως επειδή ήμουν μισή ώρα εκτός πρωτεύουσας και γιατι μου έφτιαχνε την ημέρα να με αποκαλούν love απλά για να μου προσφέρουν το τσάι μου. 

Απο την άλλη αν υπάρχει παράδεισος θα μοιάζει κάπως έτσι. Ίσως ναι να ειμαι υπερβολική γιατι είχα και την κατάλληλη παρέα, αλλα τόσο πράσινο το μάτι μου δεν έχει ξαναντικρυσει. Όχι απο τα τελειοποιημενα πάρκα του Λονδίνου, με τις ρομαντικές πινελιές. Εδώ το τοπίο ήταν φυσικό... Φυσικά καλοφτιαγμενο. 



Ενα ποδήλατο με καλαθάκι χρειαζοσουν και εξαφανιζοσουν στους ποδηλατόδρομους που καμία επαφή δεν είχαν με τις πηγμενες λεωφόρους. Χανοσουν στην φύση, περνουσες γέφυρες, έμενες με ανοιχτό το στόμα όταν έβλεπες λαγουδακια, σκαντζόχοιρο, αλεπού και κάθε λογής πτηνό να περνά μπροστά σου. 

Και ο καιρός δεν ειναι τόσο άσχημος. Εκεί τουλάχιστον. Και οι Άγγλοι δεν υποφέρουν το καλοκαίρι, κι ας μην εχουν άμεση επαφή με τις παραλίες. Γιατι τα πάντα γύρω τους θυμίζουν αλάνες, γήπεδα κρικετ και ποδοσφαίρου. Σε κάθε γωνία παίζουν μπάλα, ψηνουν, πίνουν μπύρες και κάνουν πικ νικ. Μ άρεσε γιατί όλοι είχαν δυο σκυλιά, οι γάτες ήταν ελεύθερες και κυνηγούσαν έντομα, και τα παιδιά έβγαιναν απο το σπιτι τους με τις κάλτσες για να κάνουν ποδήλατο και πατινι. Απο ποτε έχεις να δεις παιδί ξυπόλυτο στην Αθήνα να κανει πατινι; 

Τόσο χαίρομαι που το εισιτήριο μου ειναι μετ' επιστροφής. Αλλα μην ειμαι άδικη. Ομολογώ οτι μέτρησα τις μέρες για να έρθω στην Αθήνα. Και τα τελευταία βραδιά δεν κοιμήθηκα για να σκέφτομαι τι θα κανω, τι μαγιό θα βάλω, τι θα φάω και ποιους θα πρωτοαγκαλιασω απο τους αγαπημένους μου. Μου έλειψε η θάλασσα, η βουλιαγμενη, το σουβλάκι, η οικογένεια μου, ο σκύλος μου και οι φίλοι μου. Ειναι ωραία να έχεις μια βάση αλλα ειναι συναρπαστικό να ζήσεις για λίγο με μια βαλίτσα στο χέρι, αυτο το σουρεαλιστικο και αθεράπευτα ρομαντικό "πάρε με και πάμε μακριά"..

...Θέση 17Α κάπου ανάμεσα στα σύννεφα λίγο μετα την Ιταλία.


Monday, April 28, 2014

Our greatest glory is not in never falling, but in rising every time we fall




Μία φορά, η δύο τον μήνα, θα σε πιάσει αυτό το κάτι, το αρνητικό, που θα βαριέσαι τη ζωή σου, θα αμφισβητήσεις τα πάντα γύρω σου, το παρελθόν, το παρόν, το μέλλον και τον ίδιο σου τον εαυτό. Εμένα αυτό το κάτι με έπιασε μία μέρα του Απριλίου, μισή για την ακρίβεια. Συνήλθα γρήγορα γιατι διάβασα την επιστολή που ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες έστειλε στους φίλους του πριν αποσυρθεί από τη δημόσια ζωή για λόγους υγείας (δες στο τέλος του κειμένου, αξίζει να την διαβάσεις).

Έτσι έπιασα και εγώ το word για να γράψω το δικό μου η-ζωή-είναι-ωραία κείμενο και να το διαβάζω όταν με παίρνει από κάτω. Και αυτό έχει κάπως έτσι:

Είναι εντάξει καμιά φορά να χάνεις το έδαφος κάτω από τα πόδια σου, αρκεί να μπορέσεις να αφυπνίσεις τον εαυτό σου, να τον πιάσεις από το χέρι να του θυμίσεις ποιος είναι, τι κάνει, που πάει, που θέλει να πάει και πως όλα είναι εύκολα αρκεί να τα αντιμετωπίζεις με χαμόγελο.

Αυτό ίσως και να είναι το μεγαλύτερο δίδαγμα που πήρα από την μητέρα μου. Να χαμογελάς, ότι και να γίνει. Όπως και μία δασκάλα στο δημοτικό στο τέλος του χρόνου, σε ένα μικρό πράσινο χαρτάκι μου είχε γράψει «Χαμογέλα, κάνει τους άλλους να ανησυχούν».

Είναι και τα λόγια των μεγάλων λίγο πριν φύγουν, που το μόνο μου λένε είναι «Να αγαπάς και να το λες σε αυτούς που αγαπάς» ή πως «η ζωή είναι όμορφη, κι ας είναι δύσκολη» και πως «πρέπει να ζούμε την κάθε στιγμή».

Όλα αυτά να θυμίσεις στον εαυτό σου όταν γονατίσει και να τον στηρίξεις με όλη σου την δύναμη να σταθεί περήφανα στα πόδια του, να χαμογελάσει και να συνεχίσει να κυνηγά τα όνειρα, χωρίς να ξεχνά να ζει το σήμερα και θυμάται το παρελθόν.

Να ακούς την μουσική που σε γαληνεύει, να βλέπεις τις σειρές που σε κάνουν να γελάς, να διαβάζεις το βιβλίο που σε συγκινεί και να έχεις δίπλα σου ανθρώπους που σε κάνουν να κλαις από τα γέλια. Να αισθάνεσαι ελεύθερος μέσα στην ζωή σου, στη δική σου ζωή.


Και όταν θα έρθει η ώρα που το χαμόγελό σου θα σβήσει, χωρίς κάποιο συγκεκριμένο λόγο και οι βασανιστικές σκέψεις θα παγιδευτούν στο μυαλό σου, μην φοβηθείς. Σκέψου απλά πόσο όμορφα νιώθεις όταν βάζεις τα πόδια σου στην άμμο και γίνεσαι ένα με τον βυθό της θάλασσας. Γέμισε τα μάτια σου με το μπλε του ορίζοντα, κάνε μεγάλα όνειρα χωρίς δισταγμούς και όλα θα πάνε καλά. 

Και για να προσθέσω λίγη ακόμα δόση θετικής ενέργειας, έκλεψα μερικές εικόνες για να πάνε πακέτο με το κείμενο.












Υ.Γ. Η επιστολή που ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες έστειλε στους φίλους του πριν αποσυρθεί από τη δημόσια ζωή για λόγους υγείας:

Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ.
Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι’αυτό που αξίζουν, αλλά γι’αυτό που σημαίνουν.

Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια, χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως. Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμόταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!

Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου.

Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος. Θα ζωγράφιζα μ’ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι κι ένα τραγούδι του Σερράτ θα ήταν η σερενάτα που θα χάριζα στη σελήνη. Θα πότιζα με τα δάκρυα μου τα τριαντάφυλλα, για να νιώσω τον πόνο από τ’αγκάθια τους και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους…

Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωή… Δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μία μέρα χωρίς να πω στους ανθρώπους ότι αγαπώ, ότι τους αγαπώ. Θα έκανα κάθε άνδρα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι οι αγαπητοί μου και θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα.

Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν να νομίζουν ότι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται! Στο μικρό παιδί θα έδινα φτερά, αλλά θα το άφηνα να μάθει μόνο του να πετάει. Στους γέρους θα έδειχνα ότι το θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατειά αλλά η λήθη. Έμαθα τόσα πράγματα από σας, τους ανθρώπους… Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά. Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει στη μικρή παλάμη του, για πρώτη φορά, το δάχτυλο του πατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα.

Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλον από ψηλά μόνο όταν πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί. Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που μπόρεσα να μάθω από σας, αλλά δεν θα χρησιμεύσουν αλήθεια πολύ, γιατί όταν θα με κρατούν κλεισμένο μέσα σ’αυτή τη βαλίτσα, δυστυχώς θα πεθαίνω.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...