Tuesday, January 29, 2013

Lost



Χαμένη ανάμεσα σε αυτό που είσαι και αυτό που θα έπρεπε, που θα ήθελες. Μία ηρωίδα ρομαντικής κομεντί, ένα στιχάκι μίας ροκ μπαλάντας, μία ομοιοκαταληξία ενός συγκινητικού ποιήματος, μία καλοντυμένη φιγούρα εξωφύλλου, ένας τίτλος βιβλίου. Θα μπορούσε να είσαι εσύ. Είσαι; Εσύ;

Ξυπνάς το πρωί, πίνεις καφέ. Έτσι δεν κάνουν; Ντύνεσαι κομψά, με δικές σου μοναδικές ατέλειες, μπαίνεις, χαμογελάς, χαιρετάς. Έτσι δεν κάνουν; Κινέζικο ρύζι με κάρι, μπλέκεις τα δάχτυλά σου στα ξυλάκια. Πόσο θα ήθελες ένα κουτάλι! Ένα κοσμοπόλιταν, ή όχι; παχαίνει; Ποιός ξέρει; Θα ψάξω μετά αν έπρεπε. Φωτογραφίες. Έτσι ήμουν. Όπως ήθελα. Μπράβο, επιτυχημένη ήμουν. Και μετά ξαπλώνεις, κάπου ανάμεσα στα πολλά σου μαξιλάρια, λες και βόλεψαν ποτέ κανέναν. Αλλά έτσι πρέπει. Το κινητό σου δίπλα, μία κλήση δρόμος το όνειρο από την πραγματικότητα. Σου στέλνει, τί πρέπει να απαντήσω; Θα με σκέφτεσαι; Του αρέσω; Εγώ ή αυτό του κούλ κορίτσι που ήμουν σήμερα;

Έρωτας! Ευτυχία!

Αυτά πρέπει να προβάλλω. Αυτά δείχνουν παντού. Είναι το ζουμί. Έρωτας. Δύσκολο. Θα το βρω. Θα το κάνω. Το στόρι λένε ότι έχει κάπως έτσι: Τον κοιτάς, σε κοιτάει, φιλί για καληνύχτα, ένα άγγιγμα στη μέση, τα όνειρα το βράδυ, μία αναπάντητη-παλιά / ένα λαικ έστω-, συμβουλές από κολλητές, γνωστούς αγνώστους. Μου είπαν τί πρέπει να κάνω. Όλα δείχνουν ότι ζω τον έρωτα. Σαν αρχή της αγαπημένης μου ταινίας, σαν στροφή του αγαπημένου μου τραγουδιού. Ερωτευτήκαμε, γιατί χουχουλιάζουμε ανάμεσα σε ένα σκηνικό φτιαγμένο από τζάκι, λουλούδια, φιλιά και γλυκόλογα. Λίγη αντίσταση, κάποιος πόλεμος, για να γίνει πιο πιασάρικο. Χαμογελώ λες και κάπου υπάρχουν κρυμμένοι φωτογράφοι να αποθανατίσουν τη σκηνή. Εγώ είμαι, ηρωίδα της δικής μου ρομαντικής κομεντί.
Ή του δράματος. το κορίτσι που πονάει, που κανείς δεν το σκέφτεται, που με άφησε με μισό μπουκάλι κρασί στη μέση της Αγίας Ειρήνης, εκεί έπρεπε να είμαι τώρα. Σκηνή νούμερο 10. Να κλαίω και να οδύρομαι, μέσα στο κόκκινο φόρεμα μου, κρεμασμένη στα ψηλοτάκουνά μου, με μαύρα τσαλακωμένα μάτια. Έτσι δεν πρέπει να είναι; Κι αν δεν νιώθεις τον πόνο γιατί απλά έπαιζες στην ταινία που έφτιαξες, δεν πειράζει, πρέπει. Έχεις να πεις ιστορίες. Να γράψεις. Για να ξαναγελάσεις.

Εσύ είσαι αυτή; Μία μορφή δική σου, πασπαλισμένη με τη γλυκόξινη σάλτσα που αρέσει σε όλους. Ζεις τη ζωή σου; Σου θυμίζεις σε τίποτα το κορίτσι με τα ξυλάκια; Το παιδάκι που το κορόιδευαν; Δεν είσαι πια έτσι. Άλλαξες. Ευτυχώς. "Βρήκες τον εαυτό" σου μέσα από την ταινία σου. Τώρα είσαι εσύ η ηρωίδα. Σε μία παράσταση που θεατής είσαι και εσύ ακόμα. Θα χειροκροτήσετε άραγες στο τέλος; Και όταν πέσει η αυλαία; Θα είσαι πάλι εσύ;

Saturday, January 19, 2013

The one with the ideal theory

Εδώ και πάλι, με μία κούπα καφέ στο χέρι, καθισμένη σε έναν καναπέ, με τεράστιο φούτερ, χουχούλικες παντόφλες, να βλέπω ταινίες και να προσποιούμαι εδώ και τρείς μέρες ότι είναι Κυριακή. Υποτίθεται ότι φέτος θα ήταν για εμένα ένας χρόνος ξεκούρασης. Κάθε άλλο βέβαια. Αλλά μου αρέσει. Ο χρόνος που δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει αύριο, πού θα είσαι του χρόνου. Κάθε χρόνος έτσι είναι μόλις πάρεις το πτυχίο σου. Τρομακτικό. Αλλά συναραπαστικό. Γιατί αν ένα όνειρο δεν είναι τρομακτικό δεν είναι αρκετα μεγάλο. Για όλους εσάς που βρίσκεστε στην ίδια φάση έχω να σας πω κάτι που είπα στον εαυτό μου και που μου είπαν για να ηρεμίσω σε μία κρίση εαυτού και ονείρων που με έπιασε πριν μία εβδομάδα. Υπάρχουμε και εμείς που κάνουμε μεγάλα όνειρα. Και που προσπαθούμε να τα κάνουμε πραγματικότητα. Και μας πιάνει ο πανικός του τύπου και-αν-αποτύχουμε-τι; Δεν υπάρχει αποτυχία αν προσπαθείς να κάνεις τα μεγάλα σου όνειρα πραγματικότητα. Αν έχεις προσπαθήσει αρκετά. Δεν είναι λούζερ αν σκέφτεσαι έτσι. Απλά που και που πρέπει κάποια πράγματα να τα βάζουμε κάτω και να τα κοιτάμε ως μέρος μίας ολόκληρης ζωής. Πόσο αξία έχει τώρα αυτό για το οποίο χτυπιέσαι; Αν τα καταφέρεις μπράβο σου. Αν όχι δεν πειράζει. Γιατί; Γιατί έκανες ότι μπορούσες. Γιατί δεν σταμάτησες να προσπαθείς. Ποτέ δεν ξέρεις τί μπορεί να σου φέρει μία αποτυχία. Ίσως περισσότερη ευτυχία από ότι θα σου έφερνε η επιτυχία σου. Πόσο σωστές επιλογές μπορείς να κάνεις στα 22 σου; Πόσο τις έχεις σκεφτεί και τί εμπειρίες έχεις για να κρίνεις αν είναι η σωστή; Είναι ονειρό σου, αλλά ίσως να είναι ένα όνειρο φτιαχτό από το περιβάλλον σου. "Καλό θα ήταν μετά το πτυχίο σου να κάνεις μεταπτυχιακό" "Το καλύτερο θα ήταν να έμπαινες στην τάδε σχολή". Και να πως έχτισες εσύ το όνειρό σου. Αυτό που προσπαθώ να πω μάλλον είναι ότι, το όνειρό μου είναι να κάνω το τάδε μεταπτυχιακό στο τάδε πανεπιστήμιο στην τάδε χώρα. Έκανα τα πάντα, με βάση τις συγκεκριμένες συνθήκες και επιλογές μου. Ξέρω ότι είναι απίθανο να το πετύχω. Αλλά μόνο και μόνο που μπήκα στη διαδικασία να κάνω αίτηση να μπω στο συγκεκριμένο πανεπιστήμιο, νιώθω καλά. Από την άλλη και να μην πετύχω σε τίποτα αυτήν περίοδο θα είμαι οκ. Γιατί θα έχει ανοίξει ένας δρόμος νέος για εμένα. Που διαφορετικά δεν θα είχα σκεφτεί να ακολουθήσω. Για εσένα που τα έχεις μπλέξει με τα ερωτικά σου για παράδειγμα. Πέφτεις στα πατώματα για κάποιον/α. Σε γράφει. Βρίσκει άλλον/η. Ε θα είσαι πολύ χαζός αν συνεχίσεις να είσαι στα πατώματα, γιατί πολύ απλά σου έδειξε το δρόμο για κάτι άλλο και εσύ κοιτάς μία πόρτα κλειδωμένη. Μία ζωή την έχουμε. Και καθόλου κλισέ δεν είναι. Γιατί όπως είπα και πιο πάνω αν βάλεις τα πράγματα που σε ταλαιπωρούν σε μία κλίμακα "ζωής" θα καταλάβεις τί έχει αξία και τί όχι. Θα δεις ότι κάποια πράγματα που τώρα σε κάνουν να πνίγεσαι είναι απλά ένα δύσκολο λεπτό σε μία ολόκληρη ημέρα. Είναι εύκολο να βρίσκεις αφορμές για να θέτεις τον εαυτό σου στη θέση του θύματος. Αλλά είναι πολύ δύσκολο να βάζεις τον εαυτό σου στη θέση του νικητή ακόμα και όταν όλα δείχνουν πως είσαι χαμένος. Πολλα λόγια για να περιγράψω τί; Κάτι για το οποίο παλεύω και εγώ. Μία θεωρία ιδανική. Αν όμως έστω και λίγο την εφαρμόσεις. Θα είσαι ευτυχισμένος. Και για εμένα αυτό και μόνο έχει σημασία. Και όχι γιατί ζώ σε ένα ροζ σύννεφο. Αλλά γιατί προτιμώ να δημιουργώ μία πραγματικότητα ιδανική για εμένα και τους άλλους. Χωρίς φόβους και αρνητισμούς. Και αυτό δεν έχει να κάνει με χρήματα, με συνθήκες διαβίωσης. Αυτό έχει να κάνει με το πώς επιλέγεις να αντιμετωπίζεις τη ζωή. Στο πίσω κάθισμα ή στη θέση του οδηγού;

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...