Monday, January 23, 2012

The pursuit of truth and beauty is a sphere of activity in which we are permitted to remain children all our lives.










Λατρεύω να βλέπω μικρούς άγγελους να ποζάρουν αυθόρμητα στον φακό και να δημιουργούν. Ο συνδυασμός της εκ γεννετής ομορφιάς τους και της παιδικότητα τους με κάνει να χαζεύω. Πόσο ωραίο αποτέλεσμα που κάθε μόντελο θα ζοριζόνταν για να πετύχει;! Βρήκα λοιπόν αυτές τις φωτογραφίες στο http://ilovewildfox.com και σας αφήνω να τις ευχαριστηθείτε. Καλό απόγευμα και πολύ καλή εβδομάδα.

Friday, January 20, 2012

today i saw...


Σήμερα είμαι στεναχωρημένη. Όχι γιατι δεν μου πήγε καλά η μέρα. Ίσα ίσα πέρασα όμορφα, γέλασα, έμαθα, έφαγα. Αλλά πέρα απο τα συνηθισμένα σήμερα ΕΙΔΑ!

Δεν είναι ξέρεις ότι δεν έχω ξαναδεί, αλλά σήμερα πόνεσα. Για τί πράγμα μιλάω;

ΏΡΑ 15:00. Καταμεσήμερο. Όμορφη, ηλιόλουστη μέρα. Τίποτα δεν κρυβόταν από τον ήλιο σήμερα. Κι εμείς μετά το μάθημα είχαμε πάει να φάμε. Λέω στην Ματίνα "κοίτα".

Ήταν 3 πρεζάκια μαζεμμένα σε μια γωνία.Δεν κρυβόντουσαν, Δεν ντρεπόντουσαν. Ο ένας από τους 3 είχε κατεβάσει το παντελόνι του. Ναι! μέρα μεσημέρι. Ο αλλός του έχωνε ένεση. Μάντεψε πού. Ο 3 απλά, κοιτούσε.

Είχα ακούσει κάπου κάποτε, ότι στο τελευταίο στάδιο οι ναρκωμανείς την ένεση την χτυπάνε στα γενετικά τους όργανα, γιατί όπου αλλου δεν νιώθουν πια τίποτα. Έχω ακούσει ότι κάνουν την ένεση και στο μάτι. Αυτό με είχε σοκάρει περισσότερο.

Μισή ώρα αργότερα, όταν πια είχαμε τελιώσει το φαγητό μας και φεύγαμε, είδαμε ακριβώς το ίδιο θέαμα, με άλλους πρωταγωνιστές, 5 μέτρα πιο κάτω. Κανένας δεν κρυβόταν, κανείς δεν φοβόταν κανέναν. Σαν να έπρεπε εγώ να περάσω και να το δω αυτό και να πω "Α σιγά". Σε αυτήν την κατάσταση έχουμε φτάσει, στην απόλυτη αδιαφορία μέσα στην πιο εγωιστική κοινωνία.

Με ενόχλησε. Οχι για αυτά που λένε μερικοί ότι μου χαλάει την ηρεμία και λοιπές βλακίες. Με ενόχλησε για αυτούς τους ανθρώπους που έχουν φτάσει σε αυτό το σημείο. Με ενόχλησε γιατι δεν υπήρχε κανείς να του πει "μην το κάνεις".

Αυτό δεν έγινε στο πιο απόκοσμο, παρακμιακό μέρος της Αθήνας. Αυτό γίνεται κάθε μέρα στο κέντρο της πόλης. Άνοιξε το παράθυρό σου και δες το. Άνοιξε τα μάτια σου και δες το. Και όχι για να πεις ότι σου χαλάνε την αισθητική. Αλλά για να δεις, να ξέρεις, να πεις, να βοηθήσεις.

Tuesday, January 17, 2012

Be mine

Ξέρεις ε; Μπήκαν οι εκπτώσεις. Ναι!!!!!!!!!!!
Το άλλο το ξέρεις ακόμα καλύτερα, το μυαλό δουλεύει ακατάπαυστα και δημιουργεί επιθυμίες. Καταλαβαίνειςλοιπόν περί τίνος πρόκειται.. Και επείδη τα blog  υπάρχουν για να καταγράφεις τις σκέψεις σου χωρίς ντροπή, εδώ είμαι, έτοιμη να δημιουργήσω την απόλυτη wish list μου. Να τα βλέπω και να ζηλεύω, να τα βλέπω και να τα ποθώ!

 
ΜΗΝ ΜΟΥ ΠΕΙΣ ΕΧΩ ΣΚΥΛΟ. ΕΧΩ ΚΑΙ ΘΕΛΩ ΚΙ ΑΛΛΟ.. ΑΣΕ ΜΕ ΤΩΡΑ ΚΛΑΙΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ..
 

ΜΑΥΡΑ ΟΜΟΡΦΑ ΒΟΛΙΚΑ ROCK ΒΟΤΑΚΙΑ!!! ΑΠΛΑ ΚΑΙ ΩΡΑΙΑ!!!



 Η ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΑ RAY-BAN ΕΙΝΑΙ ΔΕΔΩΜΕΝΗ. ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΟΜΩΣ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΒΟΛΤΑΡΑ ΜΟΥ ΤΡΑΒΗΞΑΝ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΒΓΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ. ΧΡΩΜΑ:ΜΑΥΡΟ ΜΑΤ/ ΦΑΚΟΣ: ΠΟΛΥΧΡΩΜΟΣ ΚΑΘΡΕΥΤΗΣ!!


 ΕΝΤΑΞΕΙ, ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΧΟΜΑΙ, ΔΕΝ ΑΞΙΖΩ ΝΑ ΚΡΑΤΑΩ ΦΩΤΟΡΑΦΙΚΗ ΜΗΧΑΝΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ 4/4 ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΜΟΥ ΤΟΥ 2011. ΑΛΛΑ  ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΑΓΑΠΩ. ΚΑΙ ΑΝ ΕΧΟΥΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΕΛΕΙΑ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ ΤΟΤΕ ΤΙΣ ΕΚΤΙΜΩ ΑΠΛΑ!

ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ ΓΙΑ ΜΙΑΜΙ, ΧΑΒΑΗ..ΟΤΙ ΠΡΟΤΙΜΑΤΕ.. ΔΕΝ ΘΑ ΠΩ ΟΧΙ.. ΑΠΟΝΗ ΖΩΗ ΘΑ ΠΩ ΜΟΝΟ!



 Ο ΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ BALENCIAGA ΤΣΑΝΤΑ ΠΟΥ ΟΛΕΣ ΑΓΑΠΗΣΑΜΕ... ΧΡΩΜΑ ΚΟΡΑΛΟΠΟΡΤΟΚΑΛΙ ΚΑΤΑ ΠΡΟΤΙΜΗΣΗ! ΕΚΠΤΩΣΕΙΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ;


ΔΕΝ ΤΟ ΛΕΩ ΕΓΩ Η ΠΑΠΟΥΤΣΟΘΗΚΗ ΜΟΥ ΤΟ ΛΕΕΙ.. ΝΑΙ ΝΑΙ ΞΕΡΩ. ΚΑΙ ΤΙ ΘΑ ΤΑ ΚΑΝΕΙΣ ΤΟΣΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ; ΘΑ ΤΑ ΦΑΣ; ΚΑΙ ΣΤΟ ΚΑΤΩ ΚΑΤΩ ΑΦΟΥ ΔΕΝ ΒΓΑΙΝΕΙΣ, ΠΟΥ ΘΑ ΤΑ ΒΑΛΕΙΣ; ΣΤΟΝ ΥΠΝΟ ΣΟΥ; ΑΝ ΑΥΤΟ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑΙ ΘΑ ΤΑ ΒΑΛΩ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΥΠΝΟ ΜΟΥ!
P.S. MΠΕΣ ΑΜΕΣΩΣ ΣΤΟ http://www.christianlouboutin.com/  ΚΑΙ ΔΕΣ ΠΟΣΟ ΤΕΛΕΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ SITE!! 
  


ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΗ APPLE ΜΕ ΤΑ GADGETS ΣΟΥ.. ΜΟΝΟ ΑΥΤΟ ΘΑ ΠΩ ΚΑΙ ΘΑ ΣΤΕΙΛΩ ΜΙΑ ΕΥΧΗ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ!!!!!!


Ονειρό ζω μην με ξυπνάτε. Ποιός μου απαγόρευσε να ονειρεύομαι... Μην με κατηγορείτε λοιπόν.. Και στο κάτω κάτω, πλησιάζουν και τα γενέθλιά μου (28-03).. ποτέ δεν ξέρεις :)))))))))))))))))))))

Friday, January 6, 2012

all you need is a cupcake...

















Κάπως έτσι θυμάμαι τα παδικά μου χρόνια. Κάναμε πάρτυ με την αδελφή μου και γέμιζε ο κόσμος cupcakes, φτιαγμένα απ' τα χεράκια της γιαγιάς, με αγάπη. Και εγώ είχα καημό σε όλη τη διάρκεια του πάρτυ, μην τα φάνε όλα τα παιδάκια και δεν μείνει τίποτα για εμέ. Τις περισσότερες φορές βέβαια τα άλλα τα παιδάκια δεν προλάβαιναν να ακουμπήσουν,γιατι όρμαγα εγώ, κι αν τυχόν το παράκανε κανένα έπαιρνε δώρο το φονικό μου βλέμμα.

Και τώρα αυτή η γλυκήτατη τέχνη έχει γίνει της μόδας κι ο κόσμος έχει γεμίσει μικρούλικα γλυκούλικα μαγαζάκια με cupcakes. Δεν έχω επισκεφτεί ακόμα κανένα, γιατι πιστεύω στα αλήθεια ότι από την συγκίνηση θα βάλω τα κλάμματα μέσα στο μαγαζί και επίσης θα έχω τόσο μεγάλο πρόβλημα του τί να διαλέξω που θα με βγάλουν έξω και θα βάλουν ταμπέλες σε όλα τα cupcakαδικα "ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΤΗΝ ΤΡΕΛΗ ΞΑΝΘΙΑ ΜΕ ΤΑ ΦΟΥΝΤΩΤΑ ΜΑΛΛΙΑ".

Η αλήθεια είναι ότι έχω πάει σε ένα το όποιο έφαγε τις κατάρες μου και παρόλα αυτά άνοιξε και στην Βούλα. Γιατί το μίσησα; Γιατί το γλάσο ήταν φτιαγμένο από τυρί. Ναι το γνωρίζω ότι πολλοί τα κάνουν έτσι και θρηνώ. Αν δεν νοιώσεις τη ζαχαρίτσα κριτς κριτς δεν καταλαβαίνεις cupcake. Και επειδή προσπαθώ να κάνω δίαιτα , ΔΕΝ ΠΕΡΙΓΡΑΦΩ ΑΛΛΟ!

Φαντάσου όμως ρε παιδί μου, αντί για τα donats (που καλά και αυτά δεν λέω) που τρώγαμε κάθε Κυριακή στη Γλυφάδα, να υπήρχαν cupcakes!

Αυτή λοιπόν είναι η τρέλλα μου, που έχει στοιχειώσει τα όνειρα μου. Ακόμα όπως είπα δεν έχω ενδώσει στην απροκάλυπτη βασανιστική πρόκληση, αλλά κάποια στιγμή θα γίνει. Και τότε δεν θα υπάρχει γυρισμός! CHEERS TO THE CUPCAKES, λοιπόν!




LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...