Wednesday, February 13, 2013

If you love deeply, you're going to get hurt hardly, but it's still worth it





Someone adores it, someone hates it. Valentine's day. I kinda like it. The loving feeling is magical to me. "It is no something you take, it is given". Loving a person, loving your pet, loving your friends, loving your family, loving your past, your future, your dreams, an idea, a moment, loving your life. This feeling is what makes you live, what makes you not wanna die. "If you love deeply, you're going to get hurt hardly, but it's still worth it". The reason you smile, the reason you cry, the reason you fly, the reason you fall. All in one, all in love.

Wednesday, February 6, 2013

Smiling..




Τι ωραία;! Κοιτάζω φωτογραφίες και έχω αυτό το χαμόγελο και σκέφτομαι "τυχερή ήμουν τελικά". Εχθές δεν είχα συνειδητοποιήσει τη σημασία της ορκωμοσίας. Σήμερα οι φωτογραφίες μου λένε κάτι περισσότερο. Πόσες στιγμές πέρασαν. Ναι μπορώ να πω και εγώ ότι τα φοιτητικά χρόνια είναι τα καλύτερα. Υπάρχουν και άλλες πολύ όμορφες στιγμές, αλλά για κάποιον περίεργο και μαγικό λόγο τις στιγμές που ζεις και τα πρόσωπα που συναντάς σε αυτά τα τέσσερα χρόνια δεν μπορείς να τα ξεχάσεις. Θυμάμαι κάθε στιγμή από την ημέρα που μπήκα στο ασανσέρ για τον έβδομο, μέχρι και την τελευταία φορά που κατέβηκα. Στιγμές ξεχωριστές. Δεν θα πω κούρασης, δυσκολίας κλπ που λένε κάποιοι. Γιατί πολύ απλά δεν πέρασα τέτοιες. Αν έχω κάποια πράγματα να σκέφτομαι από τα φοιτητικά μου χρόνια αυτά αφορούν αρχικά στους φίλους ζωής που μου χάρισαν. Ένα πρώτο "γειά" στο αμφιθέατρο και τώρα μία οικογένεια. Για αυτό σου λέω... μαγεία. Μετά είναι αυτές οι ώρες στα αμφιθέατρα. Μου λείπουν. Οι ώρες που έπρεπε να κρατήσω τα μάτια μου ανοιχτά, στα πιο βαρετά μαθήματα. Που έπρεπε να κρατηθώ τόσο πολύ για να μην σκάσω στα γέλια. Και η εξεταστική.. Σίγουρα για τους περισσότερους είναι οι μήνες που θέλουν να ξεχάσουν, εγώ όμως περνούσα πολύ ωραία. Τα σχέδια τα τρομερά πριν δώσουμε. Τί σκονάκια.. τί...στιγμές. Τί.. γέλιο.. Η φοιτητική μου ζωή δεν είχε να κάνει με ατελείωτα μεθύσια, ουσίες κλπ.. Δεν ήμουν και δεν είμαι αυτό το κορίτσι που πρέπει να κάνει τέτοια γιατί τα κάνουν όλοι. Η φοιτητική μου ζωή ήταν γεμάτη ταξίδια, πάρτι, ναι οκ μπύρες, και πολλούς πολλούς καφέδες, στέκια, φαγητά.. Πολλές περισσότερες αναμνήσεις. Με κατεστημένα ταξίδια, χειμώνας Αράχοβα και καλοκαίρι Μύκονος. Πόσο κλισέ, και πόσο ωραίο. Και έτσι λοιπόν πέρασαν τα χρόνια. Και μου έχει μείνει ένα χαμόγελο. Δεν νιώθω το "αχ τελείωσε, έκλεισε το κεφάλαιο αυτό" κλπ γιατί όπως είπα μου έμεινε μία ακόμη οικογένεια και έχουμε να κάνουμε ακόμα πολλά ταξίδια, να πιούμε πολλά ποτά, πολλούς καφέδες, να φάμε, να χορέψουμε πολύ και να γελάμε περισσότερο. Για αυτό δεν έκλεισε κανένα βιβλίο, ξεκίνησε απλά ένα καινούριο κεφάλαιο.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...