You work it hard





Δεν έχω φύγει. Εδώ είμαι. Ακόμη. Χάθηκα λίγο στην προσπάθεια μου να αγγίξω το μεγάλο όνειρο. Χάθηκα λίγο ανάμεσα στις ανασφάλειες του τώρα και τους φόβους του αύριο. Καθημερινή και κυρίως βραδινή η μάχη του να μην χαθώ τελείως, να θυμηθώ ποιά είμαι τί έχω κάνει και πού θέλω να πάω και με ποιούς. Κάποιου είδους εσωτερική ψυχανάλυση με τις πολύπλευρες σκέψεις να διψούν για επιβεβαίωση. Πάλι μπερδεμένα γράφω. Είναι γιατί είχα συνηθίσει να μην έχω αδυναμίες να μην νιώθω ανασφάλεια ποτέ. Είναι λίγο που ο εαυτός μου έθιξε τον εγωισμό μου. Λίγο ο καφές την Κυριακή λίγο το ότι τα πράγματα δείχνουν να μπαίνουν σε μία θέση και οι σκέψεις το ίδιο, φαίνεται πως εγκαταλείπω αυτήν την ψυχοφθόρα αλλά κατά τα άλλα με πολύ όμορφες αναμνήσεις περίοδο που όλα προσπαθώ να μπουν σε τάξη και όλα καταρρέουν. Και ξέρεις δεν είναι ωραίο να καταρρέουν αυτά που αγαπάς. Αλλά τέλος πάντων μάθημα είναι και αυτό, όταν παλεύεις με το είναι σου. Μία αντίθεση όπου έξω όλα είναι χρωματιστά και στα αλήθεια περνάς υπέροχα και μέσα σου ανεβαίνει το θέατρο του παραλόγου. Μεγαλώνεις, δοκιμάζεις τις δυνάμεις σου, δοκιμάζεις τους ανθρώπους, δοκιμάζεις τα όνειρά σου, δοκιμάζεις το είναι σου. Και στο τέλος το μόνο που θες να κάνεις είναι να βγεις έξω να ανέβεις κάπου ψηλά να σηκώσεις τα χέρια ψηλά, τα μεσαία δάχτυλα ψηλώτερα και να φωνάξεις με πάθος FUCK YOU ALL!! Hard but useful.

Comments

Popular posts from this blog

I have grown up to become younger