no money, no honey


Σεπτέμβριος 2011 - μια βόλτα στο Σύνταγμα και θα δεις εκατοντάδες από αυτά, να περιπλανώνται άσκοπα και οι προβληματισμοί να χαράσσονται πάνω τους. ΠΡΟΣΩΠΑ. Απελπισμένα πρόσωπα, γιατί άλλοτε οι τσέπες οι γεμάτες έδιναν ώθηση στο μυαλό να ταξιδεύει και να ονειρεύεται. Και η προσγείωση ήταν απότομη. Γιατί είμαστε ένας λαός που η ιστορία μας μάς έχει φουσκώσει τα μυαλά, και ο ξαφνικός εξευρωπαϊκισμός μας μάς οδήγησε στα πιο δύσκολα μονοπάτια της οικονομίας. Και ακολουθήσαμε όντας ευγνώμονες για αυτήν την δήθεν αναγνώριση που δήθεν κερδίσαμε κάπου, κάποτε.

Σεπτέμβριος 2011 - είδα δύο πρεζάκια να κλαίνε δίπλα-δίπλα. Είδα, όμως, 50 μέτρα πιο κει, ένα παππού με τις εγγόνες του απόλυτα ευτυχισμένος, να τους δείχνει πώς ταΐζουν περιστέρια.

Τη ζωή μας τη φτιάχνουμε εμείς οι ίδιοι. Υπεύθυνοι για αυτήν είμαστε μονάχα εμείς. Γιατί οι ζωή είναι μια σειρά από επιλογές. Ξέρω πρόσωπα, που επιλέγουν τους ανθρώπους γύρω τους με βάση τον τραπεζικό τους λογαριασμό. Πρόσωπα που χρησιμοποιούν τα χρήματα ως όπλο αυτοπεποίθησης. Ξέρω, όμως και πρόσωπα που την ευτυχία την βρίσκουν σε μικρές καθημερινές στιγμές, που για να τις ζήσεις δεν χρειάζεται ούτε 0,10 ευρώ.

Τη σιγουριά του πλούτου δεν σου την υποσχέθηκε κανείς. Αλλά, ό,τι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό.


Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

"She lives the poetry she cannot write" - Oscar Wilde

Image
She is back... or she is trying to.. She stopped writing a long time ago. She was scared. Scared that people will read her thoughts. Scared she will admit what was in her mind. She is even scared now. But why? She used to be fearless you know. Nothing could take her down. Nothing could take her away from her romantic and wild thoughts. She used to write what was in her mind and her heart and wouldn't even think of what people say. She didn't care. She had everything and nothing, she was careless, free and young. She was a dreamer. And then she started trying to figure out what her dreams were. She left her comfort zone and went to a place where she really cared about what people say. So she stopped writing. Or she stopped when her heart was broken. Yes. Her heart was broken. She broke it herself, she didn't regret it, it is what she wants but she had to make peace with her broken heart and keep moving. She is 25 and she feels like time goes by without her doi...
read more..

Sometimes you just have to let yourself free..

Image
I had absolutely forgotten how beautifully alive you feel when your mind can't settle down, when your thoughts are torturing you. I actually feel free cause I know that my mind and my heart love distracting me. I feel young cause I still have no idea where I'm going and what I'm doing. I only know that I enjoy each day of my life. I know that my brain sometimes wants to explode. I know that I can be a mess. And its for my best. I enjoy cause when you feel this way you can find yourself again even if you haven't realised that you've lost it. It's like your own body, your own mind wake you up with a sweet "hey beautiful you are still young and helpless in front of whatever unexpected life brings you" . I let myself lose control, even if it might hurt cause it's what I want to do, is how I create memories. Intense pure life memories. Letting my body dance, letting people discover me, laughing, trusting, enjoying...life.  ...
read more..

“You have four years to be irresponsible here. Relax. Work is for people with jobs. You'll never remember class time, but you'll remember time you wasted hanging out with your friends. So, stay out late. Go out on a Tuesday with your friends when you have a paper due Wednesday. Spend money you don't have. Drink 'til sunrise. The work never ends, but college does..."”

Image
όλες οι μέρες ίδιες. δουλειά πρωί πρωί, τέσσερις ώρες εκεί. Εντάξει δεν είμαι και ανταποκριτής στο ΙΡΑΚ, εύκολη μεν, βαρετή δε η δουλίτσα μου. Κακή συνήθεια που απέκτησα εξαιτίας της: ο πρωινός καφές. Δεν ανοίγει το μάτι, δεν λειτουργεί ο εγκέφαλος χωρίς την απαραίτητη δόση καφεΐνης στο σύστημά μου. Το καλό του κακού είναι ότι το freddo έχει 1,5 ευρώ και με το που με βλέπουν στο κυλικείο μου το φτιάχνουν χωρίς να χρειάζεται να μιλήσω. εκπληκτικό σύστημα εξυπηρέτησης. καφές λοιπόν και πρωινό το πρώτο μισάωρο αν δεν έχει πολύ βαβούρα στο γραφείο. που παρακαλάμε να έχει, γιατί αν δε, καταλήγεις το 50% του ωραρίου σου να κοιτάς τον δείκτη του ρολογιού. τικ τακ τικ τακ, ώρα να φύγεις. επιτέλους. ειδικά αν έχει βγει καινούρια απόφαση περί περικοπών και λοιπά, οι μόνιμοι είναι έτοιμοι να αυτοκτονήσουν και εσύ να κόψεις τις φλέβες σου. Δε λέω υπάρχουν μέρες που δεν θέλω να φύγω. μια η κυρία Δέσποινα να γκρινιάξει για το τί της έβαλε ο διατροφολόγος να φάει, αλλά ταυτόχρονα να περιγράφει κα...
read more..