GRC

Στο αεροπλάνο για την επιστροφή στην μαμα πατρίδα, συνειδητοποιώ πόσο πολυ και γιατι ήθελα να τα παρατήσω όλα και να φύγω στο άγνωστο. Δυο μήνες και κατι σε ενα μέρος καταπράσινο πέρασα, κάνοντας σχεδόν το απόλυτο τίποτα και απολαμβάνοντας το κάθε δευτερόλεπτο μέχρι το μεδουλι. Τους Άγγλους δεν τους είχα συμπαθησει, απο τότε που πήγα ανάποδα σε κατι σκάλες του μετρό στο Λονδίνο και μια γιαγιά με στόλισε με τα εκλεπτυσμένα οξφορδικα αγγλικά της. Τωρα όμως τα πράγματα ήταν λίγο αλλιώς, ίσως επειδή ήμουν μισή ώρα εκτός πρωτεύουσας και γιατι μου έφτιαχνε την ημέρα να με αποκαλούν love απλά για να μου προσφέρουν το τσάι μου.  Απο την άλλη αν υπάρχει παράδεισος θα μοιάζει κάπως έτσι. Ίσως ναι να ειμαι υπερβολική γιατι είχα και την κατάλληλη παρέα, αλλα τόσο πράσινο το μάτι μου δεν έχει ξαναντικρυσει. Όχι απο τα τελειοποιημενα πάρκα του Λονδίνου, με τις ρομαντικές πινελιές. Εδώ το τοπίο ήταν φυσικό... Φυσικά καλοφτιαγμενο.  Ενα ποδήλατο με καλαθάκι χρειαζοσουν και εξαφανιζοσουν στους...

Αγαπώ τα Χριστούγεννα για αυτό και τα καταπιέζω να έρθουν λίγο πιο νωρίς. Δεν ήμουν από τα παιδιά που έγραφε γράμματα στον Άγιο Βασίλη, ήμουν όμως από εκείνα που ρωτούσαν συνεχώς να μάθουν για το πού ζει και τί κάνει. Ήξερα ότι δεν ερχόταν προς τα εδώ γιατί του πέφτει μακριά. Το αγαπημένο φυσικά δεν ήταν να στολίζω το δέντρο, γιατί πολύ απλά θα έβαζα λάθος τα στολίδια. Το αγαπημένο μου ήταν να ρίχνω στο τέλος το χιόνι, το οποίο έκρυβε διακριτικά τα φωτάκια. Κι όμως εμένα μου αρέσουν τα εκνευριστικά για πολλούς φωτάκια με τα τραγούδια. Είναι μαγικά τα Χριστούγεννα, είναι όμορφα, κάτι που όσο μίζερος και να είσαι οφείλεις να παραδεχτείς. Τα λαμπιόνια, το ψεύτικο τις περισσότερες φορές χιόνι, τα δώρα, τα στολίδια που σπάνε το κατεστημένο και παίρνουν κολακευτικά λόγια από τους καλεσμένους, οι κουραμπιέδες, η βασιλόπιτα και όλα αυτά τα κλισέ δημιουργούν την τέλεια ατμόσφαιρα. Σε αναγκάζουν να πετάξεις μακριά, να σκάσεις ένα δειλό χαμόγελο ακόμα και αν περνάς την πιο μαύρη σου μέρ...